STILL
രാവിലെ ആറുമണി.
പഴയ അലാറം ക്ലോക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് സുരേഷ് ഉണർന്നത്.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ തുറന്നു.
മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“സുരേഷേ... ചായ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം.
“വരുന്നു അമ്മേ.”
സുരേഷ് താഴേക്ക് പോയി.
മേശപ്പുറത്ത് ചായ.
അടുത്ത് പത്രം.
പത്രമെടുത്ത് വെറുതെ മറിച്ചു നോക്കി.
രാഷ്ട്രീയം.
ജോലി ഒഴിവുകൾ.
സിനിമ.
അങ്ങനെ ഓരോ പേജും.
പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്നിലും നിന്നില്ല.
അവൻ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചു.
“ഇന്ന് നേരത്തെ പോകുമോ?”
“ഇല്ല.”
“വൈകിട്ട് വരുമ്പോൾ കടയിൽ നിന്ന് കുറച്ച് സാധനം വാങ്ങണം.”
“ശരി.”
സാധാരണ ഒരു ദിവസം.
സാധാരണ ഒരു രാവിലെ.
സുരേഷിന്റെ ജീവിതം അങ്ങനെയായിരുന്നു ഇപ്പോൾ.
വലിയ പ്രതീക്ഷകളൊന്നുമില്ല.
വലിയ പരാതികളുമില്ല.
പക്ഷേ...
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കഥയെക്കുറിച്ച് അവൻ ആരോടും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
അത് അവൻ പോലും മറന്നുവെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.
---
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ സുരേഷ് പതിവ് വഴിയല്ല വന്നത്..
എന്തോ ഓർമ്മ വന്നതുപോലെ പഴയ റോഡിലേക്ക് കാർ തിരിച്ചു.
വർഷങ്ങളായി ആ വഴി വന്നിട്ടില്ല.
പഴയ വീടുകൾ പലതും മാറിയിരുന്നു.
ചില വീടുകൾ പൊളിച്ചു.
ചിലതിന് പുതിയ മതിലുകൾ.
ചിലത് പൂർണ്ണമായി മാറിപ്പോയി.
പക്ഷേ...
ഒരു വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ സുരേഷ് പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി.
അവൻ കുറച്ച് നേരം ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
പഴയ ഗേറ്റ്.
ഗേറ്റിനരികിലെ വലിയ മാവ്.
മതിലിന്റെ മുകളിൽ കയറിയിരുന്ന ആ പഴയ വള്ളി.
ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ലെന്നുപോലെ.
സുരേഷ് കാറിൽ തന്നെയിരുന്നു.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു.
പിന്നെ ആ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
“എത്ര വർഷമായി...”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ മനസ്സ് പിന്നിലേക്ക് പോയി.
വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്.
അന്ന് ഈ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് എപ്പോഴും ആരുടെയെങ്കിലും ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നത് ലിനുവും കുടുംബവും.
ലിനു പഠിക്കാൻ വളരെ മിടുക്കിയായിരുന്നു.
സ്കൂളിൽ എപ്പോഴും നല്ല മാർക്ക്.
അധ്യാപകർക്ക് അവളെ വലിയ ഇഷ്ടം.
വീട്ടുകാർക്കും അവളെക്കുറിച്ച് വലിയ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു.
അവൾക്ക് പഠിക്കണം.
കൂടുതൽ പഠിക്കണം.
സ്വന്തമായി ഒരു ജോലി നേടണം.
അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ വലിയതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ചേട്ടൻ ജോസ് അവളെ വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
ജോസും സുരേഷും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.
ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചു.
ഒരുമിച്ച് കറങ്ങി.
ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു.
ആ സൗഹൃദത്തിനിടയിലാണ് സുരേഷ് ലിനുവിനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.
ആദ്യമൊന്നും പ്രത്യേകിച്ച് തോന്നിയില്ല.
അയൽവീട്ടിലെ ഒരു പെൺകുട്ടി.
അത്ര മാത്രം.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ...
അവളെ കാണാതെ ഒരു ദിവസം പോലും കടന്നുപോകാത്തതുപോലെ ആയി.
രാവിലെ അവൾ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നത് കാണും.
വൈകുന്നേരം പുസ്തകവുമായി വരുന്നത് കാണും.
പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് നല്ല മാർക്ക് കിട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കാണും.
അവൻ ഒന്നും പറയില്ല.
അവൾക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ സുരേഷിന്റെ ഉള്ളിൽ പതുക്കെ ഒരു പ്രണയം വളർന്നു.
പറയാത്ത പ്രണയം.
കാരണം ഒരേയൊരു കാര്യം അവനെ തടഞ്ഞു.
ജോസ്.
തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്.
“എന്റെ പെങ്ങളാ ലിനു...”
ജോസ് തമാശയായി പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.
അത് കേൾക്കുമ്പോഴൊക്കെ സുരേഷ് ചിരിക്കും.
പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ഒരു പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് ജോസ് അറിഞ്ഞാൽ?"
സൗഹൃദം നഷ്ടപ്പെടുമോ?
ജോസ് തന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുമോ?
ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സഹോദരിയെ സ്നേഹിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ?
അവസാനം സുരേഷ് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
പറയേണ്ട.
---
ലിനുവിന്റെ പഠനം മുന്നോട്ട് പോയി.
പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് നല്ല മാർക്ക് കിട്ടി.
കോളേജിൽ പഠിക്കാനുള്ള അവസരവും ലഭിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.
“എനിക്ക് പഠിക്കണം ചേട്ടാ...”
അവൾ ജോസിനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.
“പഠിക്കണം. നീ നന്നായി പഠിക്കണം.”
ജോസ് അവളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
സുരേഷും അത് കേട്ട് സന്തോഷിച്ചു.
അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു—
"ഇവൾ ഒരുപാട് മുന്നോട്ട് പോകും."
പക്ഷേ ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ പോകില്ല.
---
കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ലിനുവിന്റെ വിവാഹം തീരുമാനിച്ചു.
വരൻ — പീറ്റർ.
ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ എല്ലാവർക്കും പീറ്റർ നല്ലൊരു വ്യക്തിയാണെന്ന് തോന്നി.
ശാന്തമായ സംസാരം.
നല്ല പെരുമാറ്റം.
എല്ലാവരോടും ബഹുമാനം.
ലിനുവിനോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറി.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.
ലിനു പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സുരേഷ് വിവാഹത്തിൽ മുഴുവൻ സമയവും ജോസിന്റെ കൂടെയായിരുന്നു.
അവൻ ചിരിച്ചു.
വിരുന്നുകാരോട് സംസാരിച്ചു.
എല്ലാവരെയും സഹായിച്ചു.
പക്ഷേ ലിനു യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ...
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ പിന്തുടർന്നു.
കാർ ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞു.
സുരേഷ് അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.
"ഞാൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ?"
---
വിവാഹത്തിന് ശേഷം കുറച്ച് മാസങ്ങൾ എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.
പക്ഷേ പതുക്കെ കാര്യങ്ങൾ മാറി.
ലിനു പഠനം തുടരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.
അവൾ പീറ്ററോട് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പഠനം തുടരണമെന്നുണ്ട്.”
പീറ്റർ ആദ്യം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ ഒരു ദിവസം പറഞ്ഞു.
“ഇനി അതിന്റെ ആവശ്യമെന്താ?”
ലിനു അതിശയിച്ചു.
“എനിക്ക് പഠിക്കണം.”
“വിവാഹം കഴിഞ്ഞ പെൺകുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ജോലി കിട്ടിയാലോ?”
പീറ്ററുടെ മുഖം മാറി.
“എന്റെ ഭാര്യ ജോലിക്ക് പോകേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
അത് ലിനുവിന് മനസ്സിലായില്ല.
പീറ്റർ മോശമായി പെരുമാറുന്ന ആളാണെന്ന് അന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല.
പക്ഷേ അവന്റെ ചിന്തകൾ...
അവൻ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തേക്കാൾ മുന്നോട്ട് വളർന്നിരുന്നില്ല.
ലിനു പുതിയ ലോകത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
പീറ്റർ പഴയ ലോകത്തിൽ തന്നെ നിന്നു.
അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അടഞ്ഞു.
പഠനം നിർത്തി.
ജോലി എന്ന ആഗ്രഹവും പോയി.
പതുക്കെ...
ലിനുവിന്റെ ചിരി കുറഞ്ഞു.
---
പീറ്ററിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ പിന്നെയും പല കാര്യങ്ങൾ ലിനു ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവന്റെ ചില പെരുമാറ്റങ്ങൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലാകാതെ തുടങ്ങി.
അവൻ എന്തോ മറയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ വീട്ടിൽ വൈകിയെത്തും.
ചോദിച്ചാൽ ദേഷ്യപ്പെടും.
ഫോൺ വന്നാൽ അവളുടെ മുന്നിൽ സംസാരിക്കില്ല.
അവൾ ചോദിച്ചാൽ—
“നിനക്ക് അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല.”
അങ്ങനെ പലതവണ.
അവൾ സഹിച്ചു.
വിവാഹം തകരരുതെന്ന് കരുതി.
വീട്ടുകാരെ വിഷമിപ്പിക്കരുതെന്ന് കരുതി.
പക്ഷേ...
ഒരു ദിവസം പള്ളിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്ന ലിനു കണ്ട കാഴ്ച...
അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും തകർത്തു.
അവൾ കണ്ടത് പീറ്റർ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുമായി പുലർത്തുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു.
അന്ന് ആദ്യമായി അവൾ അവനോട് ശബ്ദം ഉയർത്തി.
“എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചിട്ട്... നീ ഇത് എങ്ങനെ ചെയ്തു?”
പീറ്ററും തിരിച്ചുപറഞ്ഞു.
വാക്കുകൾ വാക്കുകളായി.
പിന്നെ വലിയ വഴക്കായി.
ആ രാത്രി ആ വീട്ടിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ...
ഒരു വാർത്ത മാത്രം നാട്ടിലാകെ പടർന്നു.
ലിനുവും പീറ്ററും ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചു.
---
ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയ സുരേഷിന്റെ കാലുകൾ വിറച്ചു.
ജോസ് അവന്റെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ഡോക്ടർമാർ ഓടിനടക്കുന്നു.
നഴ്സുമാർ അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും.
പക്ഷേ...
ലിനു രക്ഷപ്പെട്ടില്ല.
പീറ്റർ?
അവൻ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു.
പോലീസ് എല്ലാവരെയും ചോദ്യം ചെയ്തു.
ലിനു മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പറഞ്ഞതായി രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു വാക്ക് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഞാൻ തന്നെയാണ് ചെയ്തത്... ആരും എന്നെ നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ല.”
അത്ര മാത്രം.
---
ലിനുവിന്റെ ശരീരം കണ്ടപ്പോൾ സുരേഷിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഒരിക്കൽ നല്ല മാർക്ക് കിട്ടുമ്പോൾ അഭിമാനത്തോടെ ചിരിച്ചിരുന്ന ആ മുഖം.
പുസ്തകങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ഓടിയിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി.
സ്വന്തമായി ഒരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ആ ലിനു.
ഇപ്പോൾ...
നിശ്ചലം.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു.
“ഇത് നിന്റെ തെറ്റാണ്, സുരേഷേ...”
“നീ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ...”
“നീ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ...”
“പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് തന്നെ അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ...”
“ഒരുപക്ഷേ ഇതൊന്നും സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു.”
സുരേഷ് തകർന്നു.
---
അന്ത്യകർമ്മ ദിവസം മഴയായിരുന്നു.
എല്ലാവരും പോയ ശേഷം സുരേഷ് മാത്രം അവിടെ നിന്നു.
ലിനുവിന്റെ കുഴിമാടത്തിന് മുന്നിൽ.
അവൻ പതുക്കെ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“ലിനു...”
കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.”
അവൾ കേൾക്കില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവൻ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ... ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല.”
അവൻ കുഴിമാടത്തിൽ കൈവെച്ചു.
കുറച്ച് നേരം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു.
തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നടന്നു.
---
കാലം കടന്നുപോയി.
സുരേഷ് ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ജോലി.
വീട്.
കൂട്ടുകാർ.
സാധാരണ ജീവിതം.
എല്ലാവരും കരുതി...
സുരേഷ് move on ചെയ്തു.
പക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ പഴയ വീട്ടിന്റെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തിയപ്പോൾ...
അവന് മനസ്സിലായി.
ചില മനുഷ്യരെ നമ്മൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്തും.
പക്ഷേ...
മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല.
അവൻ വീണ്ടും ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ ചുണ്ടിൽ നിന്ന് ഒരു വാക്ക് മാത്രം പുറത്തുവന്നു.
“Still...”
Comments
Post a Comment